GERARD VAN MAASAKKERS
  • GERARD VAN MAASAKKERS
  • SPEELLIJST
  • winkel
  • OVER GERARD
  • TEKSTEN
  • PERS
  • CONTACT

Gezegd en geschreven

Een greep uit verschenen artikelen door de jaren heen.

Recensie uit moorsmagazine.com
(november 2022)
Efkes weer
 – Acht nieuwe liedjes van Gerard van Maasakkers, uit zijn theaterprogramma Zald’mhebbe, waarin hij oud en nieuw materiaal speelt. Voor deze acht nieuwe liedjes is hij speciaal de studio ingedoken, met een aantal Brabantse topmusici, als Bart de Win op piano, toetsen, accordeon, gitaar en achtergrondzang, Frank Cools op ukelele en gitaar (en ook zang), Harry Hendriks op gitaar, basgitaarpiano, toetsen en zang, Reyer Zwart op gitaar, contrabas en zang en Arthur Lijten op slagwerk en zang. En dat was een buitengewoon goed idee, want de liedjes zijn prachtig, maar ze komen hier, met de liefdevolle begeleiding van deze topband, wel heel erg goed tot hun recht. En die liedjes, ach jongens, wat zijn ze weer mooi – van het titelliedje, Efkes weer, over het moment dat je je moeder ineens op straat ziet lopen en je je na drie tellen realiseert dat ze al jaren dood is, tot het aangrijpende Koffie zetten, over de man die altijd de koffie zette en daar een heel ritueel voor had, maar die langzaam in de dementie wegzakt. En dan is er ook nog het heerlijke Moete gij nie werken, dat behoorlijk autobiografisch en tegelijk heerlijk universeel is. En dat zijn dan nog maar de drie die ik er uitgepikt heb, maar geloof me, dit album bevat acht pure juweeltjes, liedjes uit het echte leven, prachtig gezongen door de onverwoestbare Gerard van Maasakkers en zijn warme band. Een plaatje om voor altijd te koesteren.

“Brabantse chansonnier die het kleine groot kan maken.”
“Raakt nog immer het hart.”
“Een waardevolle toevoeging aan het oeuvre van Gerard van Maasakkers.” 
“Hopelijk niet zijn laatste CD.”
NewFolkSounds, december 2022

Noem me nog ’ne keer Marie,
noem me nog ’ne keer Marie

Gerard van Maasakkers en De Vaste Mannen, Volkskrant 21-09-2022

Voordat de Brabantse koning van de weemoed Gerard van Maasakkers zijn moeder bezong in Liedje van Altijd, een nummer dat beneden de grote rivieren uitgroeide tot een begrafenisklassieker, had hij haar als eens eerder geportretteerd. Intimiteit en persoonlijke observaties, Gerard van Maasakkers is er nooit voor weggelopen.

In Marie slaat hij zijn moeder gade als zij de klerenkast van haar overleden man opruimt, zijn vader. ‘Stapels bloezen op ’t bed, wit bij wit, netjes opgetast, ze weet nog nie wa da ze ermee wil’. Het is de stilte na de begrafenis. Het bezoek wordt al minder, de telefoon blijft langer stil. ‘Mer klagen of zoiets; da nie.’ Noem me nog een keer Marie, hoopt ze stilletjes.

Van Maasakkers (1949) komt uit Nuenen, het dorp van Vincent van Gogh. Al in het begin van zijn carrière in de muziek ontdekte hij dat hij zich het beste kon uitdrukken in zijn eigen taal. Nederlands klonk te
hoogdravend, vond hij, Brabants riep een andere, zachtere sfeer op.
In een podcast van Brabants Erfgoed zei hij in 2019 dat zijn nummers niet alleen Brabanders aanspreken, ‘gelukkig niet’. En nee, hij is niet de vertolker van het Brabant van vervlogen tijden, ook al lijkt het er soms op. ‘Mensen dichten mij een groter Brabanderschap toe dan ik dat zelf zou doen.’

De fanfare, de kruidenier in het dorp, de worsteling met het geloof, de cafébaas, zijn homoseksualiteit (in Benny, ook een namenliedje), zijn ouders en de buren, Van Maasakkers zoekt het in zijn liedjes dicht bij huis, met gevoel, maar zonder dweepzucht. Nuenen is in zijn werk nooit ver weg, ook niet na verhuizingen naar eerst Budel en later België (Gent). Zijn vader had een hoveniersbedrijf en hij, het oudste kind van de zes, ging dezelfde richting op, met een studie landschapskunde. Al snel nam hij een afslag naar de muziek.

Over zijn ouders zingt hij onder meer in Liedje van Altijd, D’n Boom en, op het album Achterland, in Marie. Dat zou hem in het begin van zijn loopbaan niet zijn gelukt.
‘Als het lijkt alsof ik een onbezorgde jeugd had, komt dat meer doordat later alles goed is gekomen’, zei hij in 2013 in NRC Handelsblad. Met een strenge vader en een moeder die haar hartelijkheid niet kon tonen, was de sfeer kil in het katholieke gezin. Een tragedie bleef onverwerkt. Zijn zusje Marijke was nog net geen 3 toen ze op de avond voor Kerstmis onder een vrachtwagen kwam. Zijn vader was er getuige van.
Nooit werd in het gezin over haar dood gesproken.
In As ge nie fantaseert Van Maasakkers erover hoe zijn zusje zou zijn geweest als 50-jarige. Hij kon het pas schrijven toen zijn vader gestorven was. Zijn moeder, de peinzende vrouw in Marie, overleed in 2010. Marietje van Maasakkers werd 93. Omroep Brabant meldde dat ze in Nuenen in het bijzijn van haar naasten rustig was ingeslapen.
Al wandelend bedenkt Gerard van Maasakkers de melodieën en teksten van zijn liedjes. Gewoon tijdens tochtjes in de buurt, op vakantie in Griekenland of in Zeeland, waar hij een huisje huurde. ,,Ik mag niet worden afgeleid. Als ik binnen zit, gebeurt er niks. Ik moet echt naar buiten."
Meer lezen , 10 oktober 2019

”Hij is en blijft een perfectionist, zoals hij in dat lied over dementie praten en zingen afwisselde. Hij is een goede acteur in de verhalen die hij vertelt. Maar je ziet ook de echte Gerard.”


Picture

Tijdens het laatste van drie concerten in cultureel centrum 't Klooster in zijn woonplaats heeft Gerard van Maasakkers zaterdagavond de zilveren erepenning van de gemeente Nuenen gekregen. De geboren en getogen Nuenenaar ontving de gemeentelijke onderscheiding uit handen van burgemeester Ligtvoet.
Meer lezen uit ​Eindhovens Dagblad, 13 april 2004

„Hij voelt dat hij ouder wordt”, mijmert Paula van der Kruis, weduwe van de man die de hoezen ontwierp van de eerste albums van de zanger. „Maar hij is en blijft een perfectionist, zoals hij in dat lied over dementie praten en zingen afwisselde. Hij is een goede acteur in de verhalen die hij vertelt. Maar je ziet ook de echte Gerard.” Meer lezen uit Eindhovens Dagblad, mei 2022

„Nuenen is mijn oergrond hè. Dat uit zich erin dat liedjes zich heel dikwijls – niet al te letterlijk, want daar houd ik niet zo van – toch afspelen tegen de achtergrond van de plaats waar ik ben opgegroeid. Waar ik ook optreed, als ik in Nuenen ben, dan is da’ waar ik vandaan kom. Meer lezen NGN200
Gegarandeerd dat je in minimaal negen van de tien recensies van shows of albums van Gerard van Maasakkers (64) het woord 'ontroering' tegenkomt. De zanger en songschrijver uit het Brabantse Budel strooit allerminst met sentimenten. Het zijn juist de details in zijn liedjes die dat gevoel oproepen. ,,Dat is natuurlijk niet iets wat ik bewust doe. Het is geen 'handelsmerk' dat ik bescherm, of zo. Geen formule. Het zijn details die mij in alle oprechtheid te binnen schieten.''
​Meer lezen 19 februari 2014

Terwijl in de ontkerkelijkte samenleving de behoefte aan 'zingeving' groeit en televisie en sociale media vooral sentimenten in grote vette klodders bieden, kiezen steeds meer mensen voor een meer subtiele invulling. Het kan een verklaring zijn voor de nog altijd groeiende populariteit van Gerard van Maasakkers, wiens liedjes ruimte laten voor verbeelding en interpretatie.


In Achterland zingt Van Maasakkers liedjes en vertelt hij anekdotes over Brabant, zijn achterland: het land waar hij leerde ‘lopen, vallen en opstaon’. Het is alsof je met de zanger door albums met familiekiekjes bladert.
Meer lezen uit De Volkskrant, 24 oktober 2004

Ik geef 'n fist vur alleman die komme wil, zingt Gerard van Maasakkers. En ze waren er allemaal. Van heinde en ver. Fans van lang geleden. Nog van vóór de release van de eerste elpee Komt er mer in 25 jaar geleden, de reden voor dit jubileumconcert in een afgeladen grote zaal van 't Muziekcentrum in Eindhoven.
Meer lezen uit ​Eindhovens Dagblad, 29 september 2004
Boekingen en informatie // Theaterbureau De Mannen, info@theaterbureaudemannen.nl, 020 303 47 21 I Volg Gerard op Facebook en Instagram

  • GERARD VAN MAASAKKERS
  • SPEELLIJST
  • winkel
  • OVER GERARD
  • TEKSTEN
  • PERS
  • CONTACT